สวัสดีครับ ทุก ๆ คนที่เข้ามาอ่านกระทู้นี้ ผมเองได้ติดตามความเคลื่อนไหวผ่าน webboard มาตลอดการแข่งขัน ซึ่งข้อความส่วนใหญ่จะมีอยู่ 2 ประเภท คือ ก่อนเดินทางไป audition จะชักชวนหาเพื่อนร่วมทาง และหลังจาก auditon ก็จะรวมหัวกันด่าว่ารายการในแง่ต่าง ๆ โดยเฉพาะเรื่อง เส้นสาย นี่จะเป็นประเด็นหลัก

   ผมเองเป็นคนหนึ่งที่เข้าร่วมประกวด The star ปีนี้ และผมก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่ได้ไปต่อ...เหมือนกับหลาย ๆ คน แต่สิ่งที่ผมไม่เหมือนคนอื่น ๆ คือ ผมไม่หาข้ออ้างครับ... ข้ออ้างอะไรน่ะเหรอ...ข้ออ้างที่ทำให้ทุกคนไม่ต้องพัฒนาตัวเองไงครับ เพราะแถบจะทุกคนที่ไม่ได้ไปต่อก็จะโทษนู่น โทษนี่ โดยไม่มีแม้แต่คนเดียวที่โทษตัวเอง ว่า "เราไม่ดีพอ"

   ผมก็เคยเป็นเหมือนกับคนทั่วไปที่มักจะหาข้ออ้างเสมอเวลาผิดหวัง เพียงเพื่อให้เรารู้สึกว่า "เราดีแล้วนะ แต่กรรมการนั่นแหละแย่ ไม่เลือกเรา เอาแต่หน้าตา" แล้วก็จมอยู่กับความคิด จนเราเองก็ไม่รู้หรอกว่า มันทำให้เราย่ำอยู่กับที่ ไม่ไปไหน

   คุณรู้ไหม...ผมเดินทางมาไกลมากบนเส้นทางสายนี้ ประกวดมาเป็นร้อยเวที ตกรอบซะ 98 ครั้งเห็นจะได้ เคยคิดเหมือนคุณทุกอย่าง จนวันหนึ่งที่ผมเกือบจะหยุด วันที่ผมถามตัวเองว่า "เราได้อะไรบ้างไหมจากการเดินทางมาแสนนาน" คำตอบคือ "ความแข็งแรงไงครับ" ทุกครั้งที่เจ็บ ทุกครั้งที่พลาด แต่เราก็ "ได้ก้าวเดิน" มันยังไม่ถึง แต่มันก็เกือบ ถ้าเรามัวเศร้าและหลงกลอยู่ในความคิดงี่เง่าของเรา เราก็เป็นได้แค่ "คนงี่เง่า" คนหนึ่ง ถ้าอยากได้มันจริง ๆ เราก็ต้องฝึกฝนสิ หน้าตาไม่ดี แต่ความสามารถล่ะ เรามีมากพอที่จะกลบปมด้อยของเราไหม ยิ่งเราหน้าตาไม่ดีเท่าไหร่ เราก็ต้องยิ่งเพิ่มอาวุธในการต่อสู้ของเราสิ เราโชคดีแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้เกิดในประเทศจีน ยุคจอมยุทธ์ครองเมือง ไม่งั้นเราคงต้องเดินทางไปเขาเหลียงซานหรือง้อไบ้ เพื่อฝึกวิทยายุทธ์เป็นแน่แท้ แต่นี่เราแค่ฝึกฝนอยู่กับตัวเอง พัฒนาตัวเอง ง่าย ๆ แค่นี้ ทำไมเราไม่ทำล่ะ มัวแต่ไปโทษ ลม ฟ้า อากาศ แล้วอ้างว่าเพราะ "อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยทำไม" เมื่อผมตั้งสติได้ ผมก็ฝึกฝนครับ จนผมมีวันนี้...

   ผมไม่รู้จักคุณ คนที่รู้ดีที่สุดคือ ตัวคุณเอง ผมผิดหวังมานับไม่ถ้วน เกือบจะหมดอายุขัยในการประกวดอยู่แล้ว แต่ผมก็ยังเดินต่อ หาอาวุธมาเรื่อย ๆ จนวันนี้วันที่ผมผ่านเข้ารอบระดับภาคมาแล้วถึง 2 ภาค แต่ท้ายที่สุดผมก็ยังไปต่อไม่ได้ครับ เพราะถ้าเราเดินต่อไปเราก็ตายอยู่ดี เพราะอาวุธในการร้องของเราสู้คนอื่นไม่ได้ พี่โจ้ พี่ม้าและพี่เพชร บอกผมว่า "ถ้าเราเดินต่อไปแล้วท้ายที่สุดเราไม่ใช่ 1 ใน 8 คนสุดท้ายเราก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี กลับไปฝึกมาใหม่ให้มีอาวุธพร้อมมือแล้วเจอกันใหม่ในสมรภูมิหน้า" ผมเศร้าครับ แต่เข้าใจทุกอย่าง ไม่มีใครอยากแกล้งผมหรอกครับ ที่ผ่านมา ถ้าผมมัวเศร้า ไม่ยอมรับความจริงกับเหมือนหลาย ๆ คน ผมก็คงไม่มีวันนี้

   ผมบอกเลยนะ ไม่มีใครในโลกนี้ ที่มีสิทธิ์บอกคุณว่า "คุณไปต่อไม่ได้ เสียใจด้วย" ตัวคุณเองต่างหากที่จะไปต่อหรือไม่ ผมเชื่อว่ามีหลายคนหรือแทบจะทุกคนคงจะเกลียดผมมากในครั้งแรกที่อ่านกระทู้นี้ แต่ถ้าคุณมีสติเมื่อไหร่ ลองกลับมาอ่านมันอีกครั้งหนึ่ง ผมหวังว่าคุณคงได้อะไรจากกระทู้นี้ ขอบคุณมากครับ